Gdzie spać w Maroku?

W medynie, od strony Mouassine, 1 km od Dżemaa el-Fna. Prosty riad o krok od suków i meczetu Kutubijja, dla skromnych budżetów, które chcą spać w uliczkach, a nie w Guéliz.

W Derb Jamaâ, 800 m od placu, między Kasbą a Dżemaa el-Fna. Po wieczornym spektaklu wracasz pieszo, a rano suki masz kilka minut stąd.

Rue Bani Marine, w medynie, od strony Kasby Mechouar. Prosty hotel dla skromnych budżetów, które chcą wieczorem wracać pieszo z Dżemaa el-Fna i wcześnie ruszać na suki.

W derbie Sidi Bouloukat, uliczce medyny w okolicy Kasby Mechouar. Prosty riad, żeby spać wokół patio, nie oddalając się od placu Dżemaa el-Fna ani od suków.

W Mouassine, derb Hammam, w samej medynie. Schronisko młodzieżowe dla podróżujących solo, którzy chcą suków na końcu uliczki i towarzystwa wieczorem, bez płacenia za riad.

Rue Abou El Abbas Sebti, w medynie, 1,7 km od placu i niedaleko Kutubijji. Hotel pałacowy złożony z prywatnych riadów, dla tych, którzy chcą pełnej prywatności kilka kroków od suków.

Zbudowany z inicjatywy króla Muhammada VI: każdy riad ma własne wejście, a obsługa porusza się siecią podziemnych tuneli.

Rue de la Kasbah, w dzielnicy Mechouar, 1,6 km od Dżemaa el-Fna. Dla tych, którzy wolą spokojniejsze południe medyny, z Pałacem Bahia i grobowcami w zasięgu spaceru.

Grobowce Saadytów są tuż obok hotelu: wejdź w porze otwarcia, zanim przyjdą grupy.

Derb El Ferranne, w dzielnicy Bab Doukkala, na zachodnim skraju medyny. Dla tych, którzy chcą dużego marokańskiego domu, z sukami w zasięgu spaceru z jednej strony i Ogrodem Majorelle z drugiej.

Dom słynie z kursów kuchni marokańskiej: zarezerwuj warsztaty razem z pokojem.

Rue Sidi Mimoun, od strony Kasby Mechouar, na południu medyny i niedaleko meczetu Kutubijja. Dla tych, którzy chcą cichego schronienia i placu Dżemaa el-Fna w zasięgu spaceru, bez przechodzenia przez suki.

Dzielnica Mouassine, derb Moulay Abdellah Ben Hessaien, w uliczkach medyny. Hotel butikowy dla tych, którzy chcą Kutubijji i Dżemaa el-Fna kilka minut pieszo stąd.

W samym ksarze, w Tabouraht, w sercu glinianych domów wpisanych na listę UNESCO. Śpisz wewnątrz zabytku i masz uliczki dla siebie, kiedy odjadą autokary.

W wiosce Tabouraht, gmina Aït Zineb, niedaleko ksaru. Prosty riad, żeby o zachodzie słońca wspiąć się do spichlerza i wrócić pieszo na kolację, bez wsiadania do samochodu.

Pensjonat w Tabouraht, gmina Aït Zineb, nieco z dala od ksaru. Dla tych, którzy chcą wieczornej ciszy doliny i wcześnie rano, przed grupami, zwiedzić plany filmowe.

W Tabouraht, w gminie Aït Zineb, 2,5 km od ksaru, z basenem. Dla przyjeżdżających samochodem, którzy chcą wygodnego postoju między Marrakeszem a wąwozami.

W wiosce Tabouraht, gmina Aït Zineb, niedaleko ksaru. Kasba dla przyjeżdżających z Marrakeszu pod koniec dnia, którzy chcą zobaczyć spichlerz o świcie, przed autokarami.

Avenue Mohamed V, w Tinghirze, 10 km od wąwozów. Prosty hotel w mieście dla tych, którzy przyjeżdżają samochodem późno i rano wracają pod klify.

W Aït Tasga, w gminie Toudgha El Oulia, między oazą Tinghiru a klifami wąwozu. Butikowa kasba, żeby pospacerować między gajem palmowym a berberyjskimi wioskami, zanim wrócisz na trasę.

W Hassilabied, naprzeciwko Erg Chebbi, z basenem. Prosta kasba dla tych, którzy chcą spać pod solidnym dachem przed nocą w pustynnym obozie albo po niej.

W Ksar Tanamouste, w gminie Et-taous, na skraju Erg Chebbi. Prosty pensjonat, żeby o wschodzie słońca dojść pieszo na wydmy, nie wydając budżetu pustynnego obozu.

W gminie Er-Rissani, u stóp wydm Erg Chebbi. Kasba dla tych, którzy chcą hotelowego komfortu w noc przed nocowaniem w pustynnym obozie albo po nim, nie oddalając się od pustyni.

W Hassilabied, w gminie Et-taous, wiosce przylegającej do Erg Chebbi. Pełnoprawny hotel dla tych, którzy chcą klasycznego pokoju i wydm w zasięgu spaceru na zachód słońca.

W ksarze Hassi Labied, gmina Et-taous, przy pierwszych wydmach. Riad-kasba, żeby spać w wiosce zamiast w namiocie i o zachodzie słońca wejść na piasek.

Niedaleko Hassilabied, w gminie Et-taous, na skraju Erg Chebbi. Prosta kasba, żeby wieczorem patrzeć, jak wydmy zmieniają kolor, i wyruszyć z wioski do pustynnego obozu.