Tarn-et-Garonne

Krużganek w Moissac

Opactwo Saint-Pierre w Moissac sięga VII wieku, choć legenda przypisuje jego założenie Chlodwigowi w 506 roku. Przyłączone do Cluny w 1048 roku za opata Duranda de Bredon, stało się jednym z wielkich klasztorów południowo-zachodniej Francji, a krużganek, ukończony w 1100 roku, pochodzi z tego okresu. Jego cztery galerie wspierają się na 116 smukłych kolumnach, na przemian pojedynczych i podwójnych, które dźwigają 76 kapiteli, z czego 47 figuralnych: sceny ze Starego i Nowego Testamentu, żywoty świętych, zwierzęta i motywy roślinne. W narożnikach i pośrodku galerii filary zdobią płaskorzeźby apostołów, w tym jedna przedstawiająca opata Duranda. Południowy portal kościoła opackiego, rzeźbiony około 1110-1130 roku, ukazuje w tympanonie wizję Apokalipsy według św. Jana: Chrystusa w Majestacie, symbole Ewangelistów i dwudziestu czterech koronowanych Starców trzymających instrumenty muzyczne i czary. Cały zespół od 1998 roku figuruje na liście światowego dziedzictwa. W kościele stoją organy Cavaillé-Coll z 1863 roku. Weź audioprzewodnik albo przyjdź na zwiedzanie z przewodnikiem o 14:30, żeby odczytać kapitele.

Musée Ingres Bourdelle

Muzeum zajmuje dawny pałac biskupi w Montauban, ceglany budynek z XVII wieku na końcu Pont-Vieux, wzniesiony na fundamentach starszego zamku. Ingres, urodzony w Montauban w 1780 roku, zapisał rodzinnemu miastu dużą część zbiorów ze swojej pracowni, dlatego muzeum przechowuje około 4500 jego rysunków, co czyni je największą kolekcją dzieł artysty na świecie; ze względów konserwatorskich w danym momencie pokazywana jest tylko ich część, rotacyjnie. Można też zobaczyć obrazy, przedmioty osobiste i słynne skrzypce, od których pochodzi francuskie wyrażenie violon d'Ingres, oznaczające ukochane hobby. Antoine Bourdelle, również urodzony w Montauban, w 1861 roku, jest reprezentowany przez kolekcję rzeźb z brązu i gipsu. Po długiej renowacji muzeum zostało ponownie otwarte w grudniu 2019 roku z nową aranżacją i podziemnymi galeriami. W poniedziałki jest zamknięte. Dopełnij wizytę spacerem po Place Nationale i jej podwójnych ceglanych arkadach, kilka minut pieszo stąd.

Saint-Antonin-Noble-Val

Saint-Antonin wyrosło u zbiegu Bonnette i Aveyron, na granicy Quercy i Rouergue, wokół opactwa benedyktynów założonego w VIII wieku i wzmiankowanego w 817 roku, które było jednym z trzech wielkich opactw Rouergue obok Conques i Vabres. Miasto, które w 1793 roku liczyło aż 5600 mieszkańców, ma dziś niecałe 2000. Jego średniowieczne centrum, z uliczkami liczącymi osiem stuleci, pełne jest ostrołukowych arkad, szkieletowych konstrukcji, zadaszonych przejść i wielu chronionych domów. Dom romański, dawny pałac wicehrabiów zamieniony na ratusz, pochodzi z XII wieku i jest jednym z najstarszych budynków świeckich we Francji; Viollet-le-Duc odnawiał go od 1846 roku. Nad miastem klify Roc d'Anglars służą do wspinaczki, a gmina ma trzy obszary Natura 2000. Niedzielny poranny targ należy do najbardziej ruchliwych w regionie. Nad brzegiem Aveyron kilka firm wypożycza w sezonie kajaki.

Zamki w Bruniquel

Tradycja przypisuje merowińskiej królowej Brunhildzie, około 600 roku, założenie wioski i pierwszego zamku, w miejscu zajmowanym już przez ufortyfikowany obóz rzymski. Na jego ruinach w XIII wieku wyrósł obecny stary zamek, należący do hrabiów Tuluzy i zamieszkany przez wicehrabiów Bruniquel. W XV wieku rywalizująca gałąź rodu uzyskała część ziem i zbudowała tuż obok, w latach 1485-1510, własny zamek: zamek młody. Obie rodziny miały się kłócić przez trzy stulecia. Stary zamek, zamieszkany do 1980 roku, zachował salę rycerską, salę reprezentacyjną przebudowaną w XVII wieku i galerię zawieszoną 90 metrów nad Aveyron; otaczają je tarasowe ogrody. Od września 2026 roku stary zamek jest zamknięty z powodu naprawy dachu i otwarty pozostaje tylko zamek młody. W jednej sali wystawiono prehistoryczne znaleziska ze schronisk skalnych u stóp klifów, a w innej zdjęcia z kręcenia w 1975 roku filmu Le Vieux Fusil z Romy Schneider i Philippe'em Noiretem. W wiosce Bruniquel, z kamiennymi domami i stromymi uliczkami, warto zostać dłużej po zwiedzaniu.

Auvillar

Auvillar zajmuje skalisty cypel na lewym brzegu Garonny, między Agen a Montauban. Zamieszkane już w czasach galijsko-rzymskich, miejsce stało się średniowieczną warownią, a potem ruchliwym portem rzecznym; w 1821 roku wioska liczyła ponad 2500 mieszkańców, dziś niecałe 900. Jej sercem jest trójkątny plac otoczony domami z arkadami, pośrodku którego stoi okrągła hala zbożowa zbudowana w 1830 roku, otoczona kolumnami. Wieża zegarowa z czasów Ludwika XIV wyznacza wejście na stare miasto; kościół Saint-Pierre, dawny przeorat benedyktynów z XII-XIV wieku, i XIV-wieczna kaplica Sainte-Catherine nad portem dopełniają dziedzictwa. Podczas II wojny światowej klasztor w wiosce ukrywał około czterdziestu żydowskich dzieci, a dwie zakonnice zostały uznane za Sprawiedliwe wśród Narodów Świata. Auvillar od 1994 roku należy do Plus Beaux Villages de France i pozostaje wyczekiwanym przystankiem dla pielgrzymów na Via Podiensis. Wieczorem plac pustoszeje, a niskie światło złoci fasady.

Beaumont-de-Lomagne

Beaumont-de-Lomagne to bastida założona w 1276 roku na mocy umowy paréage między cysterskim opactwem Grandselve a królem Filipem III Śmiałym, reprezentowanym przez seneszala Tuluzy. Miasto, liczące 3800 mieszkańców, zachowało regularny plan, a w centrum dużą halę targową z XIV wieku, jedną z najbardziej niezwykłych w południowo-zachodniej Francji, gdzie wciąż odbywa się targ. Kościół Notre-Dame-de-l'Assomption w stylu gotyku południowego rozpoczęto budować około 1280 roku. Pierre de Fermat, prawnik i matematyk, którego wielkie twierdzenie udowodniono dopiero w 1994 roku, urodził się w Beaumont; w jego domu rodzinnym mieści się przestrzeń wystawiennicza poświęcona jego życiu i matematyce, z zajęciami dla dzieci. Lomagne, między Garonną a Gers, to także ojczyzna białego czosnku z Lomagne, który ma chronione oznaczenie geograficzne i przez długi czas rozsławiał jarmarki miasta. Krajobrazy wzgórz, słoneczników i pszenicy, porównywane czasem do Toskanii, najlepiej poznawać samochodem lub rowerem bocznymi drogami.