Tarn-et-Garonne

Klooster van Moissac

De abdij Saint-Pierre in Moissac gaat terug tot de 7e eeuw, ook al zou ze volgens de legende in 506 door Clovis zijn gesticht. In 1048, onder abt Durand de Bredon, aangesloten bij Cluny, werd ze een van de grote kloosters van Zuidwest-Frankrijk, en uit die tijd stamt de kloostergang, voltooid in 1100. De vier galerijen rusten op 116 slanke zuiltjes, afwisselend enkel en dubbel, die 76 kapitelen dragen, waarvan 47 met voorstellingen: taferelen uit het Oude en Nieuwe Testament, heiligenlevens, dieren en plantenmotieven. Op de hoeken en in het midden van de galerijen dragen pijlers reliëfs van apostelen, waaronder een van abt Durand. Het zuidportaal van de abdijkerk, rond 1110-1130 gebeeldhouwd, toont in het timpaan het visioen van de Apocalyps volgens Johannes: Christus in Majesteit, de symbolen van de evangelisten en de vierentwintig gekroonde oudsten met muziekinstrumenten en bekers. Het geheel is sinds 1998 werelderfgoed. In de kerk dateert het Cavaillé-Coll-orgel uit 1863. Neem de audiogids of de rondleiding van 14.30 uur om de kapitelen te ontcijferen.

Musée Ingres Bourdelle

Het museum zit in het voormalige bisschoppelijk paleis van Montauban, een bakstenen gebouw uit de 17e eeuw aan het eind van de Pont-Vieux, op de fundering van een ouder kasteel. Ingres, in 1780 in Montauban geboren, liet een groot deel van zijn atelierverzameling na aan zijn geboortestad, en daardoor bezit het museum zo'n 4.500 van zijn tekeningen, de grootste collectie van de kunstenaar ter wereld; om conserveringsredenen is er telkens maar een deel van te zien, bij toerbeurt. Je ziet er ook schilderijen, persoonlijke bezittingen en de beroemde viool achter de Franse uitdrukking violon d'Ingres, die een geliefde hobby aanduidt. Antoine Bourdelle, eveneens in Montauban geboren, in 1861, is vertegenwoordigd met een collectie beelden in brons en gips. Na een lange renovatie ging het museum in december 2019 weer open, met een vernieuwde inrichting en ondergrondse zalen. Op maandag is het gesloten. Combineer je bezoek met een wandeling over de Place Nationale en haar dubbele bakstenen arcaden, op een paar minuten lopen.

Saint-Antonin-Noble-Val

Saint-Antonin groeide aan de samenvloeiing van de Bonnette en de Aveyron, op de grens tussen de Quercy en de Rouergue, rond een benedictijnenabdij uit de 8e eeuw, vermeld in 817, die met Conques en Vabres een van de drie grote abdijen van de Rouergue was. De stad, die in 1793 wel 5.600 inwoners telde, heeft er nu iets minder dan 2.000. Het middeleeuwse centrum, met straatjes van acht eeuwen oud, staat vol spitsbogen, vakwerk, overdekte doorgangen en tal van beschermde huizen. Het romaanse huis, een voormalig burggrafelijk paleis dat stadhuis werd, dateert uit de 12e eeuw en is een van de oudste burgerlijke gebouwen van Frankrijk; Viollet-le-Duc restaureerde het vanaf 1846. Boven de stad worden de rotswanden van de Roc d'Anglars gebruikt om te klimmen, en de gemeente telt drie Natura 2000-gebieden. De markt op zondagochtend is een van de drukste van de streek. Aan de oevers van de Aveyron verhuren in het seizoen diverse bedrijven kano's.

Châteaux de Bruniquel

De overlevering schrijft de stichting van het dorp en een eerste kasteel, rond 600, toe aan de Merovingische koningin Brunhilde, op een plek waar al een versterkt Romeins kamp lag. Op de ruïnes daarvan verrees in de 13e eeuw het huidige oude kasteel, eigendom van de graven van Toulouse en bewoond door de burggraven van Bruniquel. In de 15e eeuw kreeg een rivaliserende tak van de familie een deel van de gronden en bouwde tussen 1485 en 1510 vlak ernaast een eigen kasteel: het jonge kasteel. De twee families zouden drie eeuwen lang ruziën. Het oude kasteel, bewoond tot 1980, heeft nog de riddershal, een in de 17e eeuw verbouwde staatsiezaal en een galerij die 90 meter boven de Aveyron uitsteekt; terrastuinen omringen ze. Sinds september 2026 is het oude kasteel gesloten voor herstel van het dak, en alleen het jonge kasteel is nog open. Eén zaal toont prehistorische vondsten uit de abri's aan de voet van de rotsen, een andere foto's van de opnamen in 1975 van Le Vieux Fusil, met Romy Schneider en Philippe Noiret. Het dorp Bruniquel, met zijn stenen huizen en steile straatjes, is na het bezoek de moeite waard om in rond te slenteren.

Auvillar

Auvillar ligt op een rotsachtige uitloper op de linkeroever van de Garonne, tussen Agen en Montauban. De plek was al in de Gallo-Romeinse tijd bewoond, werd een middeleeuwse burcht en daarna een drukke rivierhaven; het dorp telde in 1821 meer dan 2.500 inwoners, tegen minder dan 900 nu. Het hart is een driehoekig plein omzoomd door huizen met arcaden, met in het midden een ronde graanhal uit 1830, omringd door zuilen. De klokkentoren, uit de tijd van Lodewijk XIV, markeert de toegang tot de oude stad; de kerk Saint-Pierre, een voormalige benedictijnenpriorij uit de 12e tot de 14e eeuw, en de kapel Sainte-Catherine uit de 14e eeuw beneden bij de haven maken het erfgoed compleet. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verborg het klooster van het dorp zo'n veertig Joodse kinderen, en twee zusters zijn erkend als Rechtvaardige onder de Volkeren. Auvillar hoort sinds 1994 bij de Plus Beaux Villages de France en blijft een vurig verwachte etappe voor pelgrims op de Via Podiensis. 's Avonds loopt het plein leeg en kleurt het lage licht de gevels goud.

Beaumont-de-Lomagne

Beaumont-de-Lomagne is een bastide die in 1276 werd gesticht via een pareage-overeenkomst tussen de cisterciënzerabdij van Grandselve en koning Filips III de Stoute, vertegenwoordigd door de seneschalk van Toulouse. Het stadje, 3.800 inwoners, heeft zijn regelmatige plattegrond bewaard en in het centrum een grote markthal uit de 14e eeuw, een van de opmerkelijkste van Zuidwest-Frankrijk, waar nog altijd markt wordt gehouden. De kerk Notre-Dame-de-l'Assomption, in zuidelijke gotiek, werd rond 1280 begonnen. Pierre de Fermat, de magistraat en wiskundige wiens laatste stelling pas in 1994 werd bewezen, werd in Beaumont geboren; zijn geboortehuis herbergt een tentoonstellingsruimte over zijn leven en de wiskunde, met activiteiten voor kinderen. De Lomagne, tussen de Garonne en de Gers, is ook de thuisbasis van de witte knoflook van de Lomagne, met beschermde geografische aanduiding, die de jaarmarkten van het stadje lang beroemd maakte. De landschappen van heuvels, zonnebloemen en tarwe, soms vergeleken met Toscane, verken je het best per auto of fiets over de kleine binnenwegen.