Pantanal,
etap po etapie.

Otwarta w 1973 roku i nigdy nieukończona, droga MT-060 biegnie prosto na południe od Poconé przez 147 kilometrów czerwonego laterytu i urywa się nagle w Porto Jofre. Przechodzi przez około 122 drewniane mosty, w wielu brakuje desek, co widać z daleka. Gdy woda przybiera, podwyższony nasyp drogi staje się schronieniem dla zwierząt: kajmany yacare ustawione rzędem w rowach, kapibary, jabiru, czaple, a czasem o zmierzchu tapir. Jedziesz 30 km/h, z otwartymi oknami, zatrzymując się przy każdym moście. Licz trzy do czterech godzin bez postojów, dwa razy dłużej, jeśli naprawdę obserwujesz.

Kajman yacare to zwierzę, które w Pantanalu widuje się najczęściej: według szacunków z 2013 roku na samej równinie żyło ich około dziesięciu milionów, a populacja odrodziła się po polowaniach na skóry w latach 80. Samce osiągają dwa do trzech metrów. Kapibara, największy gryzoń świata, żyje w grupach rodzinnych, które pasą się nad wodą. W porze suchej, od maja do października, rozlewiska kurczą się i oba gatunki gromadzą się przy nich dziesiątkami, czasem w jednym kadrze. Rowy wzdłuż Transpantaneiry i brzegi rzek to najlepsze miejsca do obserwacji.

Ara hiacyntowa, kobaltowoniebieska, mierzy około metra od głowy do końca ogona, co czyni ją największą latającą papugą. W Pantanalu żywi się niemal wyłącznie orzechami dwóch palm, acuri i bocaiuva, a 90% gniazd zakłada w dziuplach drzewa manduvi. Jej dzika populacja, która w latach 80. spadła do kilku tysięcy ptaków, liczy dziś w Pantanalu ponad sześć tysięcy osobników według Instituto Arara Azul, które od ponad trzydziestu lat śledzi jej gniazda. Wokół widać tukany wielkie, jabiru, duże brodzące ptaki, które stały się symbolem regionu, a na rzekach wydry olbrzymie.

Założona w 1778 roku na wapiennym klifie nad rzeką Paragwaj, Corumbá jest bramą do południowego Pantanalu i głównym portem rzecznym brazylijskiego interioru. Poniżej starego miasta ciągnie się Porto Geral z magazynami i domami handlowymi z XIX wieku, z czasów, gdy parowce płynęły w górę rzeki od Río de la Plata; dziś zajmują je bary i sklepy z rękodziełem. O zachodzie słońca z nabrzeża widać meandry rzeki i Boliwię, oddaloną o mniej więcej piętnaście kilometrów. Stąd o świcie wypływają łodzie rybackie.

Po stronie Mato Grosso do Sul ta 120-kilometrowa droga gruntowa łączy skrzyżowanie Buraco das Piranhas, na BR-262, z miastem Corumbá. Przechodzi przez ponad 70 drewnianych mostów i przecina dwie rzeki: Miranda w Passo do Lontra i Paragwaj w Porto da Manga, przez którą przeprawia się promem. To jedna z najlepszych tras w kraju, by z samochodu obserwować kajmany, kapibary, jabiru i jelenie bagienne, zwłaszcza o świcie. Wzdłuż drogi leżą fazendy przerobione na pousady, które wynajmują konie i łodzie na cały dzień.