Tamilnadu,
etap po etapie.

Faktoria założona przez François Martina w 1674 roku pozostała francuska do 1 listopada 1954 roku, a wschodnia dzielnica zachowała jej plan: ulice wytyczone jak od linijki, tabliczki wciąż po francusku, kanał oddzielający białe miasto od tamilskiego. Domy o ochrowych ścianach mają bramy wjazdowe, bugenwille i werandy z kolumnami, a dziś mieszczą się w nich pensjonaty i kawiarnie. Nad morzem promenada prowadzi obok pomnika Gandhiego i pomnika poległych z lat 1914-1918. Policjanci wciąż noszą czerwone kepi.

Radźaradźa I, cesarz z dynastii Czola, ukończył tę świątynię w latach 1003-1010: wieża sanktuarium, vimana, wznosi się na 63 metry, szesnaście kondygnacji granitu złożonych bez zaprawy. Przed wejściem leży monolityczny Nandi długi na sześć metrów, ważący około dwudziestu pięciu ton. Ściany cokołu pokrywają inskrypcje w języku tamilskim, które wyszczególniają dary dla świątyni, racje ryżu, imiona zatrudnionych tancerek i muzyków: królewska księgowość wyryta w kamieniu. Obiekt jest na liście światowego dziedzictwa od 1987 roku.

Na wyspie między Kaweri a jej odnogą to wisznuickie sanktuarium zajmuje 63 hektary za siedmioma koncentrycznymi murami, co czyni je największym wciąż czynnym hinduistycznym kompleksem religijnym na świecie. Liczy 21 gopur, 81 kaplic i 39 pawilonów. Radżagopuram, niedokończony przez ponad cztery stulecia, ukończono w 1987 roku; ma 73 metry wysokości. W pierwszych pierścieniach murów mieszczą się sklepy, warsztaty i domy: zanim dotrzesz do serca świątyni, przechodzisz przez prawdziwą dzielnicę. UNESCO przyznało jej nagrodę za ochronę dziedzictwa w 2017 roku.

Czternaście gopur pokrytych malowanymi stiukami wskazuje sanktuarium z każdego miejsca w mieście: najwyższa, wieża południowa, ma 52 metry i pochodzi z końca XVI wieku. Same cztery zewnętrzne wieże dźwigają prawie 4000 figur, malowanych na jaskrawe kolory przy każdej renowacji. Wewnątrz naprzeciw siebie stoją dwa bliźniacze sanktuaria, bogini Minakszi i jej małżonka Sundareśwary, a tak zwana sala tysiąca kolumn ma ich w rzeczywistości 985, każdą z inną wyrzeźbioną postacią. Każdego wieczoru procesja niesie boga do komnaty jego małżonki.

W wielkich świątyniach Tamilnadu życie religijne toczy się na oczach odwiedzających. Każdego wieczoru w świątyni Minakszi w Madurai wizerunek Sundareśwary jest niesiony w srebrnym palankinie do komnaty bogini, przy dźwiękach nadaswaramu i śpiewach. W kwietniu i maju, w tamilskim miesiącu Ćittirai, Madurai świętuje koronację, a potem ślub Minakszi, po których następuje procesja rydwanów i wejście Alagara do rzeki Vaigai. W styczniu lub lutym, podczas Theppotsavam, oświetlone bóstwa płyną po Vandiyur Mariamman Teppakulam, największym świątynnym zbiorniku stanu, a w Tiruvarur tysiące wiernych ciągną wiosną jeden z największych świątynnych rydwanów Indii.