Serre-Ponçon en Les Orres

Lac de Serre-Ponçon

Al in de 19e eeuw deden de overstromingen van de Durance, zoals die van 1843 en 1856, en haar droogtes, zoals in 1895, ingenieurs dromen van een dam in de kloof van Serre-Ponçon, het smalste punt van de vallei net stroomafwaarts van de Ubaye. Tientallen jaren stuitten proefboringen op een laag alluvium die op 110 meter diep werd geschat. Er waren EDF en de technieken van de grote Amerikaanse aarden dammen voor nodig: de bouw duurde van 1955 tot 1959 en leverde een dam op van 123 meter hoog en 650 meter dik aan de voet. Meer dan duizend mensen moesten weg, meer dan 400 gebouwen werden verwoest, en de dorpen Ubaye en Savines verdwenen onder water. Het meer van 2.800 hectare levert zo'n 700 miljoen kWh per jaar, bevloeit de landbouwgrond van de Provence en voorziet Marseille en een deel van de regio van drinkwater. In september 1971 kwam het team van commandant Cousteau zelfs de fundering inspecteren zonder het meer leeg te laten lopen. Voor vrije tijd telt het meer negen openbare stranden met Blauwe Vlag en bijna 1.100 ligplaatsen in de jachthavens; in de zomer delen zeilboten, suppers, waterskiërs en huurboten het turquoise water, gekleurd door het sediment van de Ubaye en de Durance.

Kapel Saint-Michel

De kapel Saint-Michel is het symbool van het meer, net zo aanwezig op ansichtkaarten als op sociale media. Anders dan vaak gedacht hoort ze niet bij Savines maar bij Prunières. Volgens het toeristenbureau werd ze in 1027 gesticht en nam de Orde van Sint-Jan van Jeruzalem haar in 1140 over; lange tijd diende ze als schuilplaats voor reizigers en pelgrims. Ze was voorbestemd om te verdwijnen, net als de dorpen die bij de bouw van de dam onder water liepen, maar werd gered door haar ligging, net boven het maximale peil van het meer, en door het ingrijpen van de architect van het nieuwe Savines, Achille de Panaskhet. Ze werd gerestaureerd in 1878 en 1903 en behield haar romaanse plattegrond. Vroeger trok de processie van Prunières er op Sint-Michielsdag, 29 september, naartoe. Nu is het eilandje een broedplaats voor geelpootmeeuwen, een beschermde soort: aanleggen is verboden en het toeristenbureau vraagt bezoekers er niet te voet naartoe te lopen als het waterpeil zakt. De beste uitkijkpunten zijn de Baie Saint-Michel, de parkeerhavens langs de hoofdweg richting de brug van Prunières en de Sentier des Curattes, die de Baie Saint-Michel met de Baie de Chanteloube verbindt. Rondvaarten op het meer varen er vlak langs.

Demoiselles coiffées de Théus

De demoiselles coiffées zijn aardpiramides, gevormd in afzettingen van gletsjermorenen. De brosse lagen slijten weg door regen en wind, behalve waar een harder rotsblok ze beschermt: wat overblijft is een zuil van aarde met een steen erop, soms meer dan 20 meter hoog. De Hautes-Alpes hebben drie grote sites, in Le Sauze-du-Lac, Théus en Châteauroux-les-Alpes. Die van Théus, de Salle de Bal des Demoiselles, is het spectaculairst: honderden zuilen rijzen op boven de vallei van de Durance, stroomafwaarts van de dam. Volgens de legende kwamen enkele dansgrage jonge vrouwen uit Théus er op een avond samen, met grote platte hoeden op, voor een laatste farandole; toen het middernacht sloeg, galmde een gehuil door de vallei en werden ze in steen veranderd. De wandellus van Théus van 7 kilometer brengt je er helemaal omheen. In Le Sauze-du-Lac bezoek je een site die sinds 1966 beschermd is via een pad met 95 treden en vier uitkijkplatforms met informatieborden; in Châteauroux-les-Alpes bieden een uitkijkpunt dat per auto bereikbaar is en het pad van de Eyrette een andere benadering, vlak bij de Cascade de la Pisse.

Kathedraal Notre-Dame-du-Réal

Embrun, hoog op zijn rots boven de Durance, was een halte op de Via Domitia tussen Gallië en Italië en de zetel van een bisdom uit de 4e eeuw, dat in de 8e eeuw aartsbisdom werd en lang heerste over bisdommen tot in Digne, Vence, Nice en Grasse. De kathedraal Notre-Dame-du-Réal, gebouwd tussen 1170 en 1225, getuigt daarvan: ze is een van de grootste religieuze gebouwen van de Franse Alpen. De Lombardische invloed zie je in de afwisseling van roze en groen marmer, zwarte leisteen en witte kalksteen, en in de klokkentoren van 35 meter met zijn pinakels. Het ingangsportaal rust op marmeren zuilen die door leeuwen worden gedragen; het timpaan droeg ooit een zogenaamd wonderdadig fresco, verbonden aan een grote bedevaart op de Jacobsroute, dat tijdens de Godsdienstoorlogen werd vernield. Binnen hoort het grote orgel, in 1464 geplaatst dankzij Lodewijk XI, tot de oudste van Frankrijk, en de schatkamer in de kapel Sainte-Anne bewaart bijna 500 liturgische voorwerpen uit de 15e tot de 19e eeuw, waaronder een reliekkruis van verguld zilver. De toegang is elke dag gratis; op donderdagen in juli en augustus is er in de kathedraal een concertreeks.

Plan d'eau d'Embrun

De Plan d'Eau d'Embrun lost het grootste nadeel van het Lac de Serre-Ponçon voor gezinnen op: het wisselende waterpeil. Afgesloten van het stuwmeer en de Durance door een dijk die ook als wandelpromenade dient, houdt dit meer van 27 hectare een stabiel peil en iets warmer water dan het grote meer. De grazige, beschaduwde stranden worden van 4 juli tot 31 augustus bewaakt van 11.00 uur tot 19.00 uur, met douches, toiletten en kleedhokjes; tijdens de bewaakte uren worden strandrolstoelen gratis uitgeleend aan mensen met beperkte mobiliteit. Drie watersportcentra bieden zeilen, waterfietsen, roeien en kanoën, en een waterpark, volgens het toeristenbureau het grootste van Serre-Ponçon, maakt het aanbod compleet. Rondom blijven tennis- en padelbanen, een pumptrack, een speeltuin en een fitnessparcours het grootste deel van het jaar open. Een lus van 2,6 kilometer loopt rond het meer, en van daaruit vertrekken fietsroutes naar de rest van Serre-Ponçon. Elke zomer dient het meer als zwemparcours voor de triatlon EmbrunMan. Het centrum van Embrun ligt op slechts 2 kilometer.

Speedline in Les Orres

De Speedline is de zipline van Les Orres, een skioord in de Hautes-Alpes verspreid over drie dorpskernen, Les Orres 1550, 1650 en 1800, boven Embrun. Hij start boven aan de stoeltjeslift van de Pic Vert, op 2.240 meter, en schiet over 1.890 meter naar de tegenoverliggende helling, op zo'n 1.900 meter. De kabel hangt meer dan 100 meter boven de grond. Je hangt liggend of zittend in een harnas, alleen of met z'n tweeën; het team lanceert je, en de aangekondigde snelheid gaat boven de 140 km/h, met uitzicht op het Lac de Serre-Ponçon, de vallei van Embrun en de bergen. De stoeltjeslift gebruik je zowel heen als terug, en de zipline draait het hele jaar door, in de winter zolang het skigebied open is. Een solovlucht kost € 40, vanaf 8 jaar en 30 kg, een duo € 72 voor twee, tot samen 150 kg. Het skigebied, open van begin december tot half april, heeft in de zomer een bikepark en een rodelbaan die ook in de winter draait.