Haut-Bugey

Lac de Nantua

Het Lac de Nantua vult een deel van de cluse van Nantua, een corridor dwars door de plooien van de Jura die ooit door de Juragletsjer werd gevolgd, die hier zijn afzettingen achterliet. Het meer ligt op 475 meter boven zeeniveau, strekt zich van west naar oost uit over 2,7 kilometer en is 650 meter breed, beslaat 141 hectare en bevat 40 miljoen kubieke meter water, met een maximale diepte van 42,9 meter. Drie beekjes, de Doye en de twee Merloz, voeden het vooral vanuit het zuidoosten, en de enige afvoer, de Bras du Lac, mondt uit in de Oignin. Een weinig bekende curiositeit: het Lac Genin watert deels af naar het Lac de Sylans, dat op zijn beurt het Lac de Nantua deels voedt. Het meer ligt volledig binnen de gemeente Nantua en grenst in het westen aan Port en Montréal-la-Cluse. Sinds de jaren dertig is het een beschermd landschap en het leent zich voor rustige activiteiten: kanoën, suppen, waterfietsen, vissen, een rondje fietsen en in de zomer zwemmen onder toezicht op het strand Albert Griot aan de noordoever. Veel automobilisten kennen Nantua alleen van het viaduct van de A40, maar je moet de stad in rijden en langs de oever lopen om het meer in de loop van de dag van kleur te zien veranderen.

Abdijkerk Saint-Michel, Nantua

De benedictijnenabdij Saint-Pierre in Nantua werd rond 671 gesticht en werd rond 1100 een priorij die van Cluny afhing. Vandaag rest alleen de kerk Saint-Michel, aan het eind van de 11e eeuw herbouwd en beschouwd als een van de indrukwekkendste religieuze gebouwen van de Ain. Romaans van oorsprong en cluniacenzisch van invloed, kreeg ze aan het eind van de 12e eeuw vroege regionale gotische gewelven. De klokkentoren, in 1793 net als alle andere in de streek neergehaald, werd herbouwd, en het orgel van Nicolas-Antoine Lété, dat in 1847 in Nantua aankwam en een beschermd historisch monument is, telt 2.883 pijpen en 42 registers; het markeert de overgang van de klassieke naar de romantische esthetiek. De schat van de kerk is een doek van Eugène Delacroix, De heilige Sebastiaan verzorgd door de heilige vrouwen, gedateerd 1836. De kerk is sinds 1907 beschermd historisch monument, en de klokkentoren werd in 2015 op zijn beurt ingeschreven. De toegang is gratis buiten de diensten, en het toeristenbureau organiseert rondleidingen.

Museum van het Verzet en de Deportatie van de Ain

Het departementale Museum van het Verzet en de Deportatie zit in de voormalige gevangenis van Nantua, een gebouw uit de 19e eeuw dat in de 20e eeuw een museum werd, in het hart van de stad aan de Montée de l'Abbaye. Uitbreidings- en toegankelijkheidswerken van 2015 tot 2017 hebben de hele presentatie vernieuwd. De tentoonstelling zet de strategische inzet van de Ain tijdens de Tweede Wereldoorlog uiteen, een departement aan de grens met Zwitserland en doorsneden door de demarcatielijn, en daarna de maquis van de Ain en de Haut-Jura, wier acties de hele streek tekenden. De razzia van 14 december 1943 in Nantua, waarbij inwoners werden opgepakt en gedeporteerd, krijgt bijzondere aandacht, net als de persoonlijke verhalen van verzetsstrijders en gedeporteerden uit het departement. Een laatste deel toont hoe de herinnering aan die jaren na 1945 werd opgebouwd. Het museum, dat regelmatig wordt aangevuld met schenkingen van families, biedt ook evenementen en tochten in het spoor van de maquisards. Trek er anderhalf tot twee uur voor uit; het ticket van € 8 omvat de tijdelijke tentoonstellingen en is de hele dag geldig.

IJskelders van Sylans

Het Lac de Sylans ontstond in de middeleeuwen, toen een deel van de noordelijke rotswand van de cluse instortte en het dal afdamde. Door de diepe ligging, het weinige zonlicht en de zuiverheid van het water werd het in de 19e eeuw een natuurlijke ijsvoorraad. In 1864 begon Joachim Moinat, limonademaker in Nantua, hier ijs te zagen voor zijn klanten, en verkreeg daarna van de gemeenten Les Neyrolles en Le Poizat, eigenaars van het meer, het alleenrecht om het te exploiteren. In 1875 bouwde hij een opslagplaats met dubbele, met zaagsel geïsoleerde muren; in 1879 wisselden 300 arbeiders elkaar dag en nacht af. De opening van de spoorlijn in 1882 en een station ter plaatse veranderden de schaal: in de zomer vertrokken er elke dag 20 tot 30 wagons, tot 50 in 1894, naar Parijs, Genève, Lyon, Marseille, Toulon en Algiers. Halverwege de jaren 1880 verkocht Moinat het bedrijf aan de Société des Glacières de Paris, die de houten loodsen verving door de grote stenen ijskelders waarvan je vandaag de ruïnes ziet: de grootste was 140 meter lang. Kunstijs, mildere winters en de Eerste Wereldoorlog maakten een einde aan de handel: de laatste oogst vond plaats van 30 januari tot 10 februari 1917. De ruïnes, in 2007 door de gemeente gekocht, zijn gratis te bezoeken.

Lac Genin

Het Lac Genin ligt verscholen in een Jurabos van zilversparren, fijnsparren en loofbomen, in de zuidoostelijke punt van de gemeente Oyonnax, op de grens met Charix en Échallon. Het werd op 1 maart 1935 als schilderachtig landschap beschermd en vult een kom in de synclinaal van Charix, waarschijnlijk van karstische oorsprong en daarna uitgediept door de Juragletsjer, die ondoorlatende klei achterliet. Het beslaat 8,15 hectare en meet 380 bij 330 meter; het overtollige water verdwijnt naar het zuiden via een ondergronds netwerk waarvan de ingang zichtbaar is. Tot halverwege de 20e eeuw bewerkten enkele boerderijen de weiden eromheen; daar zijn alleen ruïnes van over. Vandaag heeft de plek een openbaar strand met strandwacht in de zomer, een herberg met hotel en restaurant, een camping en een klimbos. In de winter, wanneer het ijs minstens 13 centimeter dik is, houdt de herberg toezicht op het schaatsen op het meer, en duikers komen er onder het ijs trainen. Wandel- en mountainbikepaden vertrekken in alle richtingen, naar Charix en zijn watervallen of naar Oyonnax.

Waterval van de Charabotte

De Albarine ontspringt in Brénod en loopt door het dal van Hauteville op het plateau voordat ze de Golet du Thioux bereikt, waar ze van de rotswand stort: dit is de waterval van de Charabotte, meer dan 115 meter hoog, de hoogste van de watervallen van de Albarine en een van de hoogste van Frankrijk. Hij markeert het begin van de kloof van de Albarine, die daarna afdaalt naar Tenay en het dal van de Ain. De plek is sinds 1909 beschermd als "natuurmonument met artistiek karakter", een formulering uit die tijd die de indruk goed vangt. Sinds 2002 zijn de rotswanden van de kloof beschermd om de leefomgeving van de raaf en de slechtvalk te behouden, en zowel lynx als gems trekken door het gebied; in 2017 riep het departement Ain het uit tot Espace Naturel Sensible. Je bekijkt de waterval vanaf een uitkijkplatform aan de weg die van Plateau d'Hauteville naar Tenay afdaalt, met een kleine parkeerplaats langs de weg. Het debiet wisselt enorm: een bescheiden straaltje na een droge zomer, een razend gordijn van bruin water na de sneeuwsmelt of een regenperiode.