Médoc

Route des châteaux

Droga D2, nazywana route des châteaux, biegnie na północ od Blanquefort, na skraju Bordeaux, w pewnej odległości od lewego brzegu Żyrondy. Przecina kolejno gminne apelacje Haut-Médoc: Margaux, potem Saint-Julien, Pauillac i Saint-Estèphe. Wielkie posiadłości następują jedna po drugiej, często widoczne z drogi, z dworkami typu chartreuse, wieżami i piwnicami pośród winorośli. Klasyfikacja z 1855 roku, sporządzona na Wystawę Światową w Paryżu, do dziś dzieli wina Médoc na pięć kategorii, od pierwszego do piątego cru. W Saint-Julien Château Beychevelle rozpoznasz po emblemacie statku: jego nazwa ma pochodzić od rozkazu wydawanego przepływającym statkom, by opuszczały żagle przed posiadłością księcia d'Épernon, admirała. Dalej na północ pagody Château Cos d'Estournel wyznaczają wjazd do Saint-Estèphe. Większość wizyt trzeba rezerwować z wyprzedzeniem, a pakiety degustacyjne mają bardzo różne ceny; rozsądnie jest nie planować więcej niż dwóch, trzech dziennie. Dwa Maisons du Vin, w Margaux i Pauillac, doradzą, które posiadłości są otwarte dla zwiedzających.

Pauillac

Pauillac, 5 190 mieszkańców, to główne miasto winnic Médoc, na lewym brzegu estuarium, 50 kilometrów od Bordeaux. Jego apelacja obejmuje ponad 1 200 hektarów winnic obsadzonych czerwonymi odmianami na głębokich glebach żwirowych i liczy 18 win sklasyfikowanych w 1855 roku, w tym trzy z pięciu premiers crus: Lafite Rothschild na północy, w pobliżu Saint-Estèphe, Latour na południu, w pobliżu Saint-Julien, oraz Mouton Rothschild, podniesione do rangi premier cru w 1973 roku i słynące z etykiet, które co roku ilustruje inny artysta. W XVIII i XIX wieku handel winem i żegluga po estuarium przyniosły miastu dobrobyt, a to z jego portu Lafayette wypłynął w 1777 roku na pokładzie La Victoire, by wesprzeć niepodległość Ameryki. Dziś na nabrzeżach, długich na ponad kilometr, mieszczą się marina, restauracje i Maison du Tourisme et du Vin, wygodny punkt wyjścia do umawiania wizyt. Wioska Bages, na południe od miasta, odnowiona wokół placu z piekarnią, bistro i sklepami, to przyjemny przystanek między dwoma châteaux.

Margaux

Margaux to jednocześnie wioska, apelacja i premier cru. Apelacja, około 1 519 hektarów w 2023 roku, rozciąga się na cztery gminy: Margaux-Cantenac, powstałą z połączenia w 2017 roku, Arsac, Labarde i Soussans, około 25 kilometrów na północ od Bordeaux. Skupia 21 win sklasyfikowanych w 1855 roku, najwięcej w Médoc, w tym Château Margaux, jej jedyne premier cru, ale też Palmer, Rauzan-Ségla, Brane-Cantenac i Giscours. Sercem apelacji jest płaskowyż z białego żwiru o wymiarach mniej więcej sześć na dwa kilometry, z którego pochodzą wina cenione za finezję i aromat. Château Margaux, którego neoklasycystyczna rezydencja z kolumnadą powstała w latach 1810-1815 według projektu architekta Louisa Combesa, ukazuje się na końcu alei platanów; posiadłość można zwiedzać wyłącznie po umówieniu. Wioska jest dyskretna, z kościołem, sklepami z winem i Maison du Vin et du Tourisme, która informuje o posiadłościach otwartych dla zwiedzających i sprzedaje wina apelacji. Dla ogólnego obrazu wybierz małe drogi między Cantenac, Labarde i Arsac, wśród winorośli.

Latarnia Cordouan

Latarnia Cordouan, nazywana Wersalem morza, stoi na skalnym płaskowyżu około siedmiu kilometrów od brzegu, między Pointe de Grave a Royan, u ujścia Żyrondy. Jej budowa, rozpoczęta w 1584 roku przez architekta Louisa de Foix, który zmarł przed ukończeniem prac, trwała 27 lat i zakończyła się w 1611 roku. Pomyślana zarówno jako zabytek, jak i latarnia, mieści apartament królewski i konsekrowaną kaplicę, rzecz jedyną na świecie w przypadku latarni morskiej. Od 1786 roku architekt Joseph Teulère podwyższył ją o ponad 20 metrów, by światło sięgało dalej, nadając jej obecną wysokość 68 metrów. Zautomatyzowana w 2006 roku, pozostaje najstarszą wciąż działającą latarnią we Francji, a w lipcu 2021 roku wpisano ją na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Około 24 000 osób dociera do niej każdego lata licencjonowanymi łodziami z Le Verdon-sur-Mer lub Royan: 45 minut rejsu, potem zejście na ławicę piasku podczas odpływu. Bilet obejmuje rejs i wstęp: 59 € w wysokim sezonie z Le Verdon, 63 € z Royan, mniej poza sezonem. Latem miejsca szybko się wyprzedają.

Soulac-sur-Mer

Soulac-sur-Mer, 3 100 mieszkańców, zajmuje północny cypel Médoc, w pobliżu Pointe de Grave, około 86 kilometrów od Bordeaux. Kurort rozwinął się po przybyciu kolei w 1874 roku, a na jego ulicach wciąż stoi wiele willi z cegły, kamienia i ażurowego drewna, budowanych dla letników z Bordeaux. Bazylika Notre-Dame-de-la-Fin-des-Terres, romański kościół z XII wieku i przystanek pielgrzymów do Santiago de Compostela przybywających morzem z Anglii, od XVIII wieku stopniowo znikała pod wydmami; prace przy jej odkopywaniu trwały od 1859 do 1905 roku, a od 1998 roku budowla znajduje się na liście światowego dziedzictwa. Soulac jest też symbolem erozji akwitańskiego wybrzeża: blok mieszkalny Signal, zbudowany w 1967 roku 200 metrów od oceanu, znalazł się na krawędzi wydmy i od lutego 2023 roku jest rozbierany. Centralna plaża, strzeżona latem, oraz ścieżki rowerowe w stronę lasu i Pointe de Grave dopełniają pobytu. Wciąż zatrzymuje się tu pociąg TER z Bordeaux.

Lac d'Hourtin-Carcans

Lac d'Hourtin-Carcans to najbardziej wysunięte na północ z wielkich jezior Żyrondy i największe naturalne jezioro słodkowodne leżące w całości we Francji: 18 kilometrów z północy na południe, 5 szerokości, około 5 667 hektarów. Mała głębokość, średnio 4,5 metra i maksymalnie 10,5, sprawia, że woda szybko się nagrzewa. Powstało za pasem wydm otaczających Atlantyk, a las sosnowy posadzony w XIX wieku dla umocnienia piasku otacza je niemal w całości. Na wschodnim brzegu są przystanie i plaże, w Hourtin-Port i Maubuisson, z żeglarstwem, paddleboardem i strzeżonymi kąpieliskami latem. Dziki zachodni brzeg chroni od 2009 roku krajowy rezerwat przyrody Dunes et Marais d'Hourtin, 2 150 hektarów zarządzanych przez francuski Krajowy Urząd Lasów (ONF). Kanał łączy jezioro z leżącym na południu jeziorem Lacanau. Na północy, w Contaut, Amerykanie założyli w 1917 roku bazę wodnosamolotów, która później aż do 2000 roku była ośrodkiem szkoleniowym marynarki wojennej. Dla rodzin to kojąca przeciwwaga dla oceanicznych fal, oddalonych zaledwie o kilka kilometrów.